Сюды ж ставяцца страты працоўнага часу, злучаныя з адхіленнямі ад звычайных умоў (непрыстасаванасцю абсталявання і прылад), з выпускам бракаванай прадукцыі, якія вызначаюцца па дадзеных аператыўнага ўліку.

Велічыню страт працоўнага часу на розныя кароткачасовыя прастоі вызначаюць па фатаграфіях, самофотографиям, хронаметражам і фотохронометражам працоўнага дня. Страты працоўнага часу, злучаныя з адхіленнямі ад звычайных умоў і выпускам бракаванай прадукцыі ў чалавека-гадзінах, вызначаюцца як дзель ад дзялення заработнай платы, выплачанай у выглядзе даплат за адхіленне ад звычайных умоў, і заработнай платы, выплачанай за вытворчасць бракаванай прадукцыі, на среднечасовую заработную плату аднаго працоўнага.

Вызначыўшы сумарную велічыню гэтых страт працоўнага часу ў чалавека-гадзінах у цэлым па вытворчым падраздзяленні і среднечасовой выпуск прадукцыі, вылічаюць аб'ём недаатрыманай прадукцыі.

Аналіз выканання плану прадукцыйнасці працы ажыццяўляецца шляхам параўнання фактычнай выпрацоўкі на аднаго працавальнага і працоўнага ў вартасным (а ў асобных

Сальдавы вынік уплыву фактараў складзе 438,6 тыс. руб. Як відаць з вынікаў аналізу, аб'ём прадукцыі ўзрос за кошт павелічэння выпрацоўкі на 282,1 тыс. руб. і ў выніку прыросту колькасці працавальных - на 156,5 тыс. руб.

Хутчэйшы рост прадукцыйнасці працы на аднаго працавальнага ў параўнанні з ростам прадукцыйнасці працы на аднаго працоўнага азначае, што ў структуры кадраў узрасла ўдзельная вага працоўных.